Op aande draoge 2
AlgemeenMonda van Diesen schrijft:
Beste Jan,
Jeerst wul iek ies vertelle dur wie iek vroeger “oep aande gedaoge“ wier. Tenmienste, zo em iek da gevoeld. Toen mijne man “thuiskwam” gieng ie mijn overal mèj hellepe. Iek kon oep mijn gemak gaon ziette borduren en dan riep ie om hallef ellef: “Monda, de koffie is klaar”, ai riep nie de koffie ies klaor, want hai was ne Bargenér!
Iek wier verwend dur hum, von iek. Iek kon lekker oep mun gemak ien de n’of waarke toet het ete klaor was. Want koke kon ie ok as de beste.
Mar toen t’ie gieng sukkele em iek alles wèr overgenome. Toen waore de rolle omgedraoid en em iek hum oep aande gedraoge. Jeel den dag, en diekwels ok ‘s nachts, zurrigde iek vur hum. En iek em da gère gedaon.
En nou d’ak zellef oud zén draog iek mun kienders oep aande, want die hellepe mijn nou a’k ze nwodig em.
En da’s toch schwoon ai?
Da’s zeeker schwoon, Monda!
Ook bij Toine Nooijens staat de echtelijke liefde hoog in het vaandel. Lees maar:
ZONNEKLAOR!...
In ieders leeve zen ‘r mèsse, die ge mot wardeere,
om alles, wa ze zen en wa ze dóen en nog veul mjeer!
Da zen de mèsse, die ze dikkels “charresmaoties” noeme;
mee “ujitstraolieng” dus, die oe kunne raoke, elke kjeer!
Vrjeet dikkels zen ze stikberoemd of leevende legendes.
Mar sommetijje zen ‘t schurke, slechter nog dan slecht,
die, jil gemjeen, ‘t volk tot veul geweld en kwaod aonzette.
Wók zukke worre dan op gèf wad aande vort gedróge.
Mar zullie, die ‘t echt verdíene, wòrd ‘r nie om vraoge.
Ze elpe, waor ze nwòdeg zen; da zit in d’r netuur!
Die zouwe me eiglijk aallltij op aande motte draoge,
want zukke roepte nwòit vergeefs, wannjeer of op wad uur!
Ik ken wel mèsse, die ik gère op aande wul draoge;
vur wie ik veul respect em en as vurbild wòk beschouw.
Ze oeve nie beroemd te zen, gin elde of B-Enners.
Ze leeve bij en om oe eene, zen ‘r steeds vur jou!
Vur mijn is ‘r mar jintje, die de wòfdprijs steeds zal wiene.
Die aaltij in de buurt is; dag en naacht, m’n toeverlaot!
M’n wòge en m’n wòre is ze! Ja, ze is m’n alles!
Ze is d’n jinnegste, die wit, oe ‘t weezlijk mee mijn gaot.
‘k Em nou al mjeer as vefteg jaore mee d’r opgetrokke.
Wij are ‘t wòk moeilijk, avetoe, ge kent da wel.
Mar, echt, nao al die jaore witte wij ‘t nog steeds zeeker:
‘t Waar de bèste keus! Gelwòf mar grust, wa ‘k oe vertel!
We emme ammel vast wel iemand in ós art geslóte,
die wij op aande wulle draoge, mar liefst nie te zwaor!
Wat mijn betreft, oef ik daor niemer óver nao te dènke!...
Zij is de zin van mijn bestaon: Mijn Vrouw. Da’s zonneklaor.
Peter Borremans zoekt en vindt het eveneens in de gezinssfeer:
‘Wijle mun ouwers draog iek op aande, omdat ze veul meejgemaokt ebbe.
Vedder noem iek gin naome, waant iek wil niemes iet te kort doen.
Iek dink niej, dat ze me op aande draoge, waant er zen veul meese die beter zen dan iek.’
Beste Peter,
Hier wil ik toch wel even op reageren. Ik vind dat je jezelf veel te laag inschat. Neem nou alleen al deze dialectrubriek. Je weet niet hoeveel mensen jouw bijdragen erg waarderen. Met name de mensen die ook verhalen schrijven voor deze rubriek zijn vol lof over jou. Maar bijvoorbeeld ook Cor Swanenberg, die deze rubriek ook altijd leest. Hij vindt het geweldig fijn als jij weer iets van hem hebt gevonden, of als je een mooie zeispreuk gebruikt. Zo bijvoorbeeld zijn verhaaltje: ‘De leerlingen van de vijfde klas gebruiken al een woordenboek. Dat voorkomt verbalisme. In een leestekstje komt Mietje het woord ‘zwanger’ tegen. Ze zoekt dat woord op en vindt de verklaring ‘kind dragend’. De leerlingen moeten de opgezochte woorden in een zin gebruiken en Mietje schrijft dan: ‘De zwangere brandweerman kwam van de ladder’.
Tot volgende week!
