Het is zoals het is: Weemoed

Er is een vakantiefoto waarop mijn vader met mij bij een bord “Scotland” staat. Ik zal zo een jaar of twee zijn. 

Mijn vader draagt een stoere jeans en ruiten overhemd. Ik kijk met weemoed naar die foto als ik hem plotseling weer eens ergens zie. Het origineel in een fotoalbum, of een print ergens in mijn boekenkast. Soms doet hij een tijdje dienst als boekenlegger, maar er gaan ook jaren voorbij dat hij niet bekeken wordt. Dat weemoedige is iets van de laatste tijd. Het is niet zozeer een verlangen naar de jeugd. Geen nostalgie. Het gevoel van weemoed heeft te maken met de zorgeloosheid die bij die jaren hoorde. De tijd voordat de belangrijkste keuzes gemaakt moeten worden. De beslissingen, goed of fout, die je leven koers geven. Het grootste gedeelte van dat leven ligt nog voor mij daar op die foto. Mijn vader is ook nog een reden voor die weemoed. Zo jong nog, een kindje naast zich, het leven tegemoet. Ik heb veel aan mijn vader te danken, veel van hem geleerd. Misschien ligt het nu aan het vallen van het blad dat de weemoed even de kop opsteekt. Dingen die voorbij gaan, gelukkig ook dingen die blijven. Die meegaan, ongeacht de tijd...

Ankie Stuijts