Briljanten ‘yogapaar’ in Halsteren

HALSTEREN - Op de datum dat het echtpaar Corry en Wim Kruize-van de Watering 65 jaar getrouwd was, kregen ze van hun dochter en de kleinkinderen een verrassingsdag en mooie feestgids aangeboden. 

“We hebben een onvergetelijke dag beleefd.” Toch kijken Corry en Wim met een bedroefde blik naar de ingelijste foto op een tafeltje in de hoek van de kamer. Hun enige zoon overleed vijf jaar geleden, hij was nog geen vijftig. Ze missen hem ontzettend. “We waren negen jaar getrouwd toen hij werd geboren, wat waren we blij. Vier jaar later kregen we er onze dochter bij. Intussen zijn er zes kleinkinderen, die studeren allemaal. We hopen nog mee te maken dat er achterkleinkinderen komen.” De attentie die burgemeester aan het briljanten paar overhandigt - een kleurig glazen kleinood van de Bergse Peperbus - krijgt een plaatsje naast de foto op het tafeltje.
Burgemeester Margo Mulder verbaasde zich over de conditie waarin de beide 87-jarige senioren verkeren. “We geven allebei nog steeds yogales en huren hiervoor al 45 jaar het zaaltje bij Sporthal de Kannebuis van de gemeente. Jarenlang verzorgden we yoga in heel West-Brabant, zelfs in Zundert en Willemstad.” Corry geeft nog steeds ook yogales in Steenbergen. Wim Kruize is tot zijn 72-ste als boekhouder blijven werken in Tilburg. “Vroeger reed ik na mijn werk eerst over Zundert om yoga te geven en keerde vervolgens naar huis in Halsteren. Eigenlijk best vreemd maar ik vond dat toen heel normaal.”

Corry en Wim trouwden op zaterdag 5 september 1959 ‘s ochtends om half tien op het gemeentehuis in Halsteren en een half uur later in de kerk. Het jonge paar ging in de Dorpsstraat wonen. In 1976 bouwden ze aan de Buurtweg een mooi vrijstaand huis, tussen de koeienweides in het gebied dat uitgroeide tot wijk De Rode Schouw. In de fraai gelegen woning leven Corry en Wim nog helemaal zelfstandig en zijn ze er voor elkaar. “Dat is een groot geluk. In onze nabije omgeving is een bevriend echtpaar noodgedwongen uit elkaar gehaald. Hij verblijft in een verpleeghuis en zij zit alleen thuis. Zoiets hopen wij niet mee te maken.”