De bijrijder

Hoe stoer ik hier op de Nederlandse wegen rij, zo benauwd ben ik op de snelweg in het buitenland.
België is nog goed te doen, althans over dat wegendek zullen we het maar niet hebben. De angst begint wat zuidelijker; lang leve de Route du Soleil en de Italiaanse slingerwegen. Laat staan de rijstijl van de temperamentvolle zuidelijke bevolking. Afstand houden betekent in die landen dat er nog net een centimeter tussen hun voorbijkomen op mijn trekhaak zit. Ze toeteren en zwaaien er ook enorm. Wellicht omdat ik maar dertig kilometer per uur durft te rijden in de bergen en regelmatig wordt ingehaald door een lokale berggeit. Ik durf het gewoon niet. Ik krijg klamme handen en begin mijn achteruitkijkspiegels in twijfel te trekken. Maar het ergste is nog wel: de bijrijder. Vooral de bijrijder met commentaar. Wanneer een bijrijder een meerijder en vervolgens een ik-rij-beterrijder wordt, kan ik na een tijdje niets meer en sta ik verstijfd op de vluchtstrook langs de snelweg. Dit jaar doen we het anders, misschien niet de meest milieuvriendelijke oplossing, maar die twee uur vliegen naar onze bestemming scheelt wel acht uur stress onderweg. En dat, dat is pas veilig, voor mijn gemoedsrust en voor mijn bijrijder...