Het is zoals het is: Eentje erbij?

We hebben Jack. Onze lekkere lobbes van 35 kilo. Acht jaar inmiddels en vooral dol op slapen. Hij waakt goed, maar wie eenmaal met onze goedkeuring binnen is, wordt vriendelijk ontvangen. Ik hou van hem. 

Van zijn lange haren die werkelijk overal slingeren, van zijn geur en zelfs van zijn gesnurk. Regelmatig opperen we het: zou het niet leuk zijn om er nog eentje bij te nemen? Een maatje voor Jack. Gezellig toch? Tot we een week mochten oppassen op ‘zijn nichtje’. Een teefje van net één jaar oud. En binnen een paar uur wisten we weer precies wat we vergeten waren: jonge honden zijn pubers. Met vier poten. Waar Jack genoegen neemt met een aai over zijn buik of een massage over zijn rug, kent zijn nichtje maar één stand: aandacht. Véél aandacht. Het liefst liggend op mijn schoot. Sokken bleken speelgoed, planten een saladebar en alles wat Jack had, wilde zij natuurlijk ook. Jack onderging het, zoals alleen Jack dat kan. Een beetje kijken, een keer zuchten en waarschijnlijk aftellen tot ze weer naar huis ging. Na een week zijn onze hangplanten een stuk korter, telt de tuin een paar gaten meer en is het huis ineens opvallend rustig. De wens voor een tweede hond? Die hebben we voorlopig even geparkeerd. Jack geniet weer van zijn rust. En wij eigenlijk ook...

Ankie Stuijts