TTC de Liefhebbers op de Mont Ventoux!

HALSTEREN - PROVENCE (F) - Drie jaar geleden was daar het idee om tijdens het 50-jarig (1976- 2026) bestaan van TTC de Liefhebbers “iets speciaals” te gaan doen. Een trip met een uitdaging wat in de rijke historie van de fietsclub nog niet eerder was vertoond. Tal van klim-weekenden werden al eens gepland. De Mergelland-route in Zuid-Limburg, weekendjes naar de Eiffel in Duitsland, Luxemburg en de Ardennen… De Hel van Wageningen… Overal waren de trimmers wel eens te zien en te bewonderen. Maar nog niet in Zuid-Frankrijk. Er werd overlegd en gekozen tussen de Alpe D’Huez en de Iconische Mont Ventoux. De Kale Berg, ook wel de Reus van de Provence genoemd. De Mont Ventoux werd gekozen en de voorbereidingen konden beginnen. 

Al snel bleek dat een leuke, zeker gezellige, groep deze trip wilde gaan maken. Het werd nog een beetje puzzelen welke maand het meest geschikt was en welk weekend. Oorspronkelijk werd gekozen voor september al werd er getwijfeld omdat het weer dan soms slechter kan zijn in tegenstelling tot juni. Het werd juni; 19 t/m 22 stond met dikke letters op de kalender bij tien gezinnen vast. Uiteindelijk zouden tien Liefhebbers, in 3 auto’s, bepakt met tassen en fietsen via de route du soleil richting Zuid-Frankrijk trekken. 

Voorbereiding

Maanden van tevoren werd nagedacht over de voorbereiding. Ieder voor zich maar ook qua routeplanningen. De Tourcommissie van de TTC had een plan bedacht waardoor ieder de meeging voldoende kilometers kon maken én ook klimbenen kon trainen. In West-Brabant is dat lastig dus werd uitgeweken naar Limburg (Amstel Gold Race en de Ardennen (107 km met veel steile, lange hellingen). Doordeweeks ging men extra op pad en ieder deed dat op zijn eigen manier maar het leefde al voor de volle 100%. Iedereen wist... Die Berg kom ik niet zomaar op… Daar moet ik voldoende aandacht aan besteden. 

Voeding

Achteraf bleek dat dat geen loze kreten waren. Voeding werd aangepast, info over energie-gellen en repen ingewonnen en aangeschaft. De laatste weken voor de Grootste Uitdaging in de Historie van de TTC werd zelfs dat biertje of drankje vervangen door een alcoholvrije variant of een frisje. Alles om fit aan de voet te verschijnen. Alles werd zorgvuldig besproken en georganiseerd. Bakkerij van Broekhoeven was zo vrij om ons van lekker broodjes, eierkoeken, krentenbollen en appelflappen te voorzien. Je bent ver van huis (ruim 1000 kilometer) dus risico’s konden we niet nemen. Fietsen en tassen mochten tijdig bij de chauffeurs ingeleverd worden. De voorbereiding was klaar! Nog 1 nachtje dromen en dan…

Kolos

Vrijdag 19 juni 2026, 03.15 uur… Wekkers gaan af en direct is daar het besef… Vandaag gaan we… Op naar de Mont Ventoux! Fietsen werden nog even op de dragers gezet. Rond 4 uur was iedereen opgehaald en draaiden we de snelweg op richting België… Redelijk vroeg natuurlijk maar we wilden niet laat aankomen. De rit verliep vlekkeloos en relaxed maar toen de Kale Berg in het vizier kwam werd het wel stiller in de auto’s. Wat een kolos… De gedachten gingen naar die zondag. Dan moeten we daarheen fietsen... 2-3 of misschien wel 4 uur bergop strijden. Overal zag je de Witte Toren van de Ventoux, het weerstation dat overal bovenuit steekt.

Bourgondisch

Aangekomen bij het huis in Caromb dat we gehuurd hadden kwamen de tongen pas weer los… De eerste foto’s werden gemaakt. Nadat de slaapkamerindeling was gemaakt, de tassen (deels) werden uitgepakt was het tijd om te proosten. Vaak alcoholvrij of toch met een klein drankje waarna het zwembad een welkome verkoeling was… Dik 30 graden. Het Bourgondische leven… Heerlijk. Zaterdagochtend… Na het ontbijt was het dan toch echt tijd om de eerste klim-kilometers te maken. 45 kilometer met twee colletjes die te doen waren maar achteraf toch al flink waren. Col de Suzette en de Col de la Chaine werden overwonnen… de sfeer zat erin. 

Nederlands elftal

Patrick de Crom maakt schitterende beelden met een 360-camera om deze trip vakkundig vast te leggen. Prachtige uitzichten zagen we langs alle kanten en ook de eerste kilometers naar beneden waren een feit. Remmen werden getest… Omdat vrijdagavond bleek dat Caromb niet over een goede locatie beschikte om met 10 man naar het Nederlands Elftal te kunnen kijken werd uitgeweken naar BédoÏn. Eerst wat lokale fietswinkels bezoeken met allerlei Mont Ventoux spullen. Bidons, Dames- en Herenkleding en zelfs een Bianchi Koelkast! Alles was verkrijgbaar. De buiken werden gevuld met spaghetti of een heerlijke steak en daarna het was tijd om Nederland – Zweden te gaan kijken. Goeie pot met veel doelpunten waardoor de 2 aanwezige Zweedse Supporters wat stilletjes de ondergang over zich heen lieten komen. De Overwinning werd meegenomen naar het huis waarna het al snel stil werd… Men ging verstandig op tijd naar bed… 

Gespannen

De volgende ochtend bracht immers het moment waar we al maanden naartoe leefden. Dé Beklimming van de Mont Ventoux. Vanwege de warmte werd afgesproken vroeg te vertrekken. Om 7.00 uur stond iedereen startklaar om de uitdaging aan te gaan. Men was gespannen of zenuwachtig, een beetje hyper maar we wisten dat dit het moment was. Een groepsfoto in kring werd gemaakt en Jeroen sprak de groep nog even toe. Dit was het moment, hier waren we drie jaar aan bezig geweest. De groep was er klaar voor, deze groep die steeds dichter bij elkaar kwam. We vertrokken. Richting BédoÏn, waar we begonnen aan de klim via de zwaarste kant van de Kale Berg. 

Ieder voor zich

Kort na vertrek kwam er een tegenvaller. Een van de trimmers voelde zich niet goed en besloot af te haken. Een aderlating omdat we allemaal hoopten om met tien Liefhebbers de top te bereiken. Met negen man fietsten we op het vlakke deel richting de bocht waar de eerste stijgende meters zichtbaar waren. Hartje BédoÏn. Nu konden we niet meer terug. Direct pakte ieder zijn eigen tempo want dat hadden we afgesproken. Je kan niet met z’n allen bij elkaar blijven. Ieder heeft zijn eigen tempo, de een is wat zwaarder of lichter en de ander is sterker dan z’n collega. Aangekomen in het bos ging het al snel steiler omhoog. Richting 9 tot ca 11%. Pittig maar dit was vooraf bekend. De afstanden tussen onze groep werd groter en de snellere verdwenen uit het zicht. Uiteindelijk zouden we elkaar pas weer op de top zien. 

In de bossen van de Mont Ventoux werd het afzien. Toch een soort van desoriëntatie want je bent geruime tijd op jezelf aangewezen. Misschien dat er een bekende nog in de buurt rijdt maar meer toch ook echt niet. Er waren wielrenners genoeg maar meer dan een bonjour werd niet gesproken. Men was allemaal bezig met zijn eigen klim. Als je een tijdje alleen aan het klimmen bent en je weet niet precies waar je bent dan gaat dat knagen. Hoe ver nog? Kan ik dit? Wil ik dit? Ben ik sterk genoeg? Degenen aan kop zullen dit minder gehad hebben dan diegenen die er langer over gingen doen. Logisch. 

Emotie

Na een aantal kilometer klimmen kwam tegenslag 2. Een van onze trimmers heeft dit jaar zijn vader verloren en kon het niet meer bolwerken. Te veel emotie, te veel herinneringen aan de regio waar ze vaak samen verbleven. Feit is dat hij ruim tien jaar geleden deze Reus al eens bedwongen had, dus hij hoefde niets te bewijzen. Terecht en met acht man gingen we verder. We hadden vooraf allemaal onze Live locatie aangezet dus er was wel controle. We konden elkaar in de gaten houden. Op het moment dat ik de laatste meters maakte in de bossen en net Chalet-Reynard in het vizier had hoorde ik een auto en al snel een hele bekende stem. Kon zelfs niet geloven dat ik dat zag… Was als een Oase in de woestijn… En die bekende stem was hemels… De oriëntatie was weer terug. De twee heren werden helden door snel de auto te pakken om ons volle bidons te kunnen geven en eventueel wat eten maar ook zeker die oppepper! Dan ben je een sterk team! 

Sterk

Bij Chalet-Reynard vertelde men dat Ilja van Gastel al aangekomen wat op de Top! Ongelofelijk… Hij deed er ongeveer twee uur over om boven te komen. Ook hij heeft best wat mee gemaakt afgelopen jaar en kon op deze manier een hele vervelende periode afsluiten. Dan ben je echt sterk! 

Voorbij het Chalet begeeft men zich in het kale landschap. Rotsen, stenen en asfalt. Meer zie je niet. Maar naar links kijkend wat het uitzicht zo mooi. Echt adembenemend. De Diepte, en het uitzicht, zorgen ervoor dat je de vermoeidheid even vergeet. Even want je moet echt naar die toren klimmen. Ieder kwam uiteindelijk op zijn eigen manier boven. 

Herinnering

Vooraf was ook besproken dat we een Bidon van de TTC de Liefhebbers bij het Monument van Tom Simpson zouden zetten. Simpson was een wielrenner die op de Mont Ventoux overleed tijdens de Tour van 1967. Het herdenken van deze Brit is inmiddels een traditie en hier wilden wij niet aan voorbijgaan. Acht Liefhebbers haalden de Top op hun eigen manier, met hun eigen reden of verhaal. Daarboven hebben we stil gestaan om te genieten van het uitzicht en natuurlijk om foto’s te maken. We hebben met 10 man een herinnering gemaakt… Een onvergetelijke! Pakt niemand ons ooit nog af! 

Onvergetelijk

De afdaling werd in de richting van Malaucéne ingezet. De een ging harder naar beneden dan de ander en er werd veilig door de bochten gestuurd. Wat een ervaring… Ruim 20 kilometer naar beneden rijden met een iets hogere snelheid dan normaal… Of iets meer.. Uiteindelijk kwamen we, na ruim 60 gereden kilometers, voldaan aan bij ons weekendadres. Er werd geproost op een goede afloop met deze keer wel een biertje of een wijntje…Het mocht weer. Het zwembad was een perfecte afkoeling en de BBQ ging aan… Allemaal met een herinnering… een onvergetelijke!

Trots op deze groep: Jan, Ronald, Tom, Daniel, Peter, Jeroen v.d. M., Johan, Ilja, Patrick en Jeroen v. Z.

Echte Liefhebbers!