Jeugd RSC De Zuidwesthoek maakt kennis met veldrijden

HUIJBERGEN – Zelf ondervinden wat echte veldrijders meemaken als ze meedoen aan het NK Veldrijden in Huijbergen. Met die gedachte gingen 15 jonge fietsers van RSC De Zuidwesthoek het besneeuwde parcours te lijf: “Ik vind het glad”.

De 8-jarige Jurriaan zegt het aan de voet van de beroemde Tiestenduin, die hij zojuist te voet – en voetje voor voetje – is afgedaald. Zonder fiets, die wordt hem nagebracht door één van zijn trainers, die nauwelijks vaster ter been is. Op donderdagmiddag, twee dagen voor het NK-geweld losbarst in Huijbergen, ligt er een dik pak sneeuw op het parcours. 15 jeugdrenners van RSC De Zuidwesthoek krijgen, dankzij trainer Maud die ook lid is van het Huijbergse Wielercomité, de kans om te proeven aan een parcours waar zelfs de grote kampioenen van het veldrijden respectvol het hoofd voor buigen: “Dit is echt een avontuur voor die kids”, zegt trainer Eppo Cleiren, “en vergis je niet, dit is echt een lastig parcours, met veel klimmetjes, veel afdalingen en veel afwisseling tussen lopen en fietsen.”

Met de kinderen één rondje over het parcours maken, dat is aanvankelijk het plan van de trainers van RSC De Zuidwesthoek. Dat ene rondje worden er al snel twee, en zelfs drie. Want hoewel de jonge renners regelmatig uitglijden en ten val komen, kent hun enthousiasme nauwelijks grenzen. Ondanks de gladheid doet Jurriaan verwoede – en uiteindelijk succesvolle – pogingen om de Tiestenduin met fiets en al af te dalen, en zijn clubgenootjes volgen zijn voorbeeld: “Ik lag daarnet vól in de borden”, zegt de 10-jarige Melvin. Hij zegt het met een grote grijns: “Ik vond het wel leuk”, zegt hij, “het is gewoon een kwestie van ervaring, als je die niet hebt val je heel vaak, maar als je het blijft proberen gaat het steeds beter. Ik heb geleerd dat je op tijd moet remmen, anders vlieg je. Hoort erbij.”

Naast hem staat Floris, ook 10, met beslagen brillenglazen op adem te komen. Ook hij is zojuist ten val gekomen: “Ja, door de gladheid. Het is echt niet makkelijk fietsen hier, je moet zoveel klimmen en afdalen.” Floris en Melvin bevestigen dat ze door hun inspanningen veel meer bewondering hebben gekregen voor professionele veldrijders als Mathieu van der Poel: “Als je hier zo hard kunt fietsen, dan ben je echt heel speciaal.”

Ondertussen gaan de jongelingen steeds harder, blokkeren ze hun wielen, slippen ze alsof ze nooit iets anders hebben gedaan en wagen ze af en toe een sprong. Sommigen doen dat met fiets, anderen liever zonder, en het mag allemaal.

“Mountainbiken is heel leuk, maar ik moet nog veel oefenen”, zegt Kaj, die met zijn 7 jaar de jongste renner op het parcours is, “omhoog fietsen is hier echt heel moeilijk.” Dus geeft hij zijn fiets aan zijn vader, rent hij de Tiestenduin op en sleet hij op zijn achterwerk naar beneden: “Ik ben wel een beetje moe nu”, zegt hij, “ik zal vannacht wel lekker slapen.”