Winnaars

Ik voelde me de afgelopen weken een beetje Gaston van de Postcode Loterij. 

Geen dertig miljoen in de koffer, zelfs geen één, maar wel prijzen die ertoe deden. Waardebonnen, een iPhone 17 en zelfs een elektrische fiets. Niet door mij betaald overigens, maar namens de winkeliersvereniging van Hoogerheide, waar ik een soort van PR-dame ben. Vier zaterdagen lang belde ik, elke keer weer met lichte spanning, de winnaars. En iedere keer hoorde ik het: die korte stilte aan de andere kant van de lijn, gevolgd door ongeloof, opluchting, blijdschap. Een man die vertelde dat kerst voor hem zwaar was geweest en die nu, onverwacht, kaarten won voor het Brabantse Wal Festival. Een oudere vrouw die bijna begon te lachen toen ze besefte dat ze haar twee zonen kon verrassen met tickets voor de GP Adrie van der Poel. Een jong gezin dat ineens iets had om naar uit te kijken: een dag samen naar De Tovertuin. Maar één gesprek bleef hangen. Een vrouw die zei dat ze een rotjaar achter de rug had. Dat alles zwaar voelde. Dat niets vanzelf ging. En nu had ze, zomaar, voor de tweede keer prijs. “Een kleine pleister op de wond van 2025,” zei ze zacht. Toen ik die zaterdag ophing, bleef ik even zitten. Moe, maar ook geraakt. Omdat het nooit alleen om prijzen gaat. Soms is het een telefoontje. Een moment waarop het leven heel even zegt: ik zie je. De prijzenzak was leeg. Mijn hart verrassend vol...

Ankie Stuijts