Volluk: Frans in Frankrijk heet François

Frans is een neef van mij, wij zijn zowat even oud. Ik ben geboren met de watersnood en Frans drie maanden later. Wij woonden toen net op het hoge gedeelte van de Kannewielseweg, droog  dus. Frans woonde op de Kladde, ze hadden daar wel ongemak gehad van het water; het kwam tot aan de achterdeur, maar het was niet zo erg als een paar honderd meter verder daar op de Koevering waar de dijk een heel stuk was weggeslagen.
Daar op de Kladde/de Klad woonden ome Frans en tante Fien en neef Frans was er een van 12 kinderen. Er was daar altijd wat te beleven en ik kwam er graag. Frans is geboren met motorolie in zijn aderen, en na school reed hij al snel met een dumper - trekker met zandkar - en later op de vrachtauto. Hij had net zijn rijbewijs en er zat een baasje moeilijk toen onverwachts een chauffeur uitviel. Frans zei ‘dat doe ik dan wel even’. Het probleem was dat hij naar Italië moest en daar was hij nog nooit geweest. Dit werd opgelost doordat een neefje (schoolgast) van de baas meeging. Die was wel meer meegereden en moest nu de weg wijzen. Dus Frans was nog nooit de Alpen over geweest en dat gastje was de gids. Zo ging dat spul op pad en kwam gewoon, alsof het de normaalste rit was, ook weer op tijd terug.
Frans was een echte chauffeur, later bij Schoonen maakte hij ritten van noord naar zuid door Europa, en was vaak lang van huis. Frankrijk werd zijn lievelingsland en hij ontmoette daar zijn huidige vrouw die ook in het transport zat.
Ook besloot hij daar te gaan werken en wonen. Later kwam hij als planner op kantoor bij een grote internationale firma in het koel- en vriesvervoer.
We kennen allemaal de protesten van Franse vakbonden die de snelwegen met brandende pallets afzetten en zo doende nog steeds een lage pensioenleeftijd voor elkaar krijgen.
Frans is dus al een hele tijd thuis, dat thuis is een afgelegen dorpje nabij Bordeaux waar hij woont. Hij heeft daar naast zijn huis wat weilanden en een oude boomgaard waar paarden lopen. Daarnaast een loods/nissenhut waar hij oude landbouwmachines repareert en van twee of drie kapotte weer één werkende maakt. Ja, Frans heeft gouden handjes en een technische knobbel, en dat alles heeft hij zichzelf aangeleerd,
Als ik er ook zou wonen kwam ik er wekelijks denk ik. Ook heeft hij wat stukken land die hij met gras inzaait en daarna maait, droogt en dat op grote rollen draait. Er zijn afnemers genoeg volgens hem. Ook is er een chateau-eigenaar naar hem toegekomen, want ook daar hebben de druivenboeren grote problemen met het vinden van plukkers. Zelfs de Polen doen dit werk niet meer en zodoende lagen grote stukken braak. Dit waren natuurlijk niet de beste wijngaarden en zodoende mag hij ze omploegen en inzaaien met gras. Dan heeft de eigenaar er even geen omkijken naar.
Ik was er op bezoek en kon alleen maar zeggen: hij leeft als God in Frankrijk, doen wat en hoe je het wil, en verder van de ene dag in de andere leven. Frans en zijn vrouw hebben ook een volwassen zoon, die heet volgens traditie natuurlijk François.
Verder moest ik aan alle mensen uit Lepelstraat die Frans nog van vroeger kennen en ook alle andere vrienden en bekenden de hartelijke groeten doen!

Tot de volgende Volluk, Twan Simons.