“Dit is ons tweede thuis”

LEPELSTRAAT – Precies 80 jaar nadat de PB303, een geallieerde Lancaster-bommenwerper, neerstortte op de hoek van de Heenweg en de Kijkuit staan familieleden van de bemanning op diezelfde plek waar de Lancaster neerkwam. Het wordt een emotionele herdenking van zeven mannen uit Canada en Engeland, die nooit terugkeerden naar huis, maar in plaats daarvan hun “forever home” vonden op de oorlogsbegraafplaats in Bergen op Zoom.

Terwijl hij zijn publiek – waaronder burgemeester Margo Mulder, diverse veteranen en de organisators van de herdenking, Patrice en Jessica Goossens – toespreekt houdt Martin Fowler het niet droog. George Symes, de 27-jarige piloot van de PB303, was de vader van zijn echtgenote. De tekst die hij voorleest is geschreven door zijn dochter Tracey, die haar opa nooit heeft gekend, maar die ze graag “Gramps” had genoemd. Fowler verontschuldigt zich voor zijn tranen: “Dit is ons tweede thuis”, zegt hij, “Ben Goossens was een goede vriend van me, hij zou ontzettend trots zijn op zijn zoon die nu de herinnering aan de bemanning van de PB303 levend houdt. Mijn echtgenote is acht jaar geleden overleden, en wilde graag bij haar vader zijn. Dus ook zij heeft hier haar laatste rustplaats, haar “forever home” gevonden. Dat maakte dit moment extra emotioneel, maar ook heel mooi.”

Burgemeester Margo Mulder stelt in haar toespraak dat boeken en documentaires over de Tweede Wereldoorlog vaak gaan over grote beslissingen van militaire en politieke leiders, maar dat de oorlog ook draaide om de kleine verhalen van gewone mensen, zoals de bemanning van de PB303: “Zij voerden uit aan wat hen van hogerhand werd opgedragen. Hun leven eindigde in de zware kleigrond van deze polder. We zien in dankbaarheid terug op hun bijdrage aan het herwinnen van de vrijheid waarin wij nu mogen leven.” 

Ondertussen wordt de herdenking via een livestream uitgezonden op Facebook, waar in Canada en Engeland meekijkende familieleden hun ontroering uitspreken over een ceremonie die zij “very moving” noemen. Dat hun familieleden 80 jaar na hun tragische dood in de Lepelstraatse polder nog niet vergeten zijn betekent duidelijk veel. 

Patrice Goossens wordt getrakteerd op een applaus als hij de ambitie uitspreekt om de herdenking nog vele jaren voort te zetten.