Nog even een veertiger

Aankomende week mag ik mijn verjaardag vieren. 

Mijn laatste jaar als veertiger. Volgend jaar is het de vijf die ervoor komt te staan. Het schijnt niet niks te zijn, tenminste als ik afga op wat er in het algemeen over wordt gezegd. Hippe magazines die aanraden nu je levensstijl om te gooien voordat het te laat is want de ‘big five is coming!”. Maar ook dat vijftig eigenlijk pas het begin is, waarvan dan? Dat vijftig het ‘nieuwe veertig’ is. Het heeft bijna iets krampachtigs: “Kijk mij nog eens lekker veertig zijn!” Terwijl die tien jaar een wereld van verschil maken. Op mijn veertig kon ik nog een kind krijgen, reageerde mijn lichaam anders na een avondje doorzakken maar het belangrijkste is de tien jaar extra levenservaring die ik nu wel heb! Door steeds zo hard te roepen dat het eindelijk anders is, dat vijftig echt geen vijftig is, leg je er juist de nadruk op. Net als ik heel lang heb geroepen dat ik best intelligent ben ondanks mijn blonde lokken. Ben ik ook mee gestopt. Dus volgend jaar ben ik vijftig, niets mis mee. Dan wel een vijftiger met de uitstraling van een veertiger, of spreek ik nu mijzelf tegen?

Ankie Stuijts