Thuiskomen

Ik weet helemaal niets van vogels. Nou, helemaal niets is wel erg weinig. 

Maar veel verder dan de namen van onze overbekende vliegeniers kom ik niet. Mus, merel, zwaluw, zwaan of duif wil nog wel lukken om aan te wijzen. Maar bij een tuintelling heb je helemaal niets aan mij. Kortom, een vogelaar ben ik niet en ik heb ook geen verrekijker. Maar toch stop ik altijd bij een uitkijkpost of een houten hutje in de natuur waar je door luikjes of gaten naar dieren kunt kijken. Ik voel mij altijd een beetje op visite als ik er net binnenstap. Ik kijk in de diepe stilte door die kleine opening naar de natuur alsof ik er deel van ben. De zon die weerkaatst op het water. De meerkoeten en andere vogels die rustig drijven en kleine rimpelingen maken. Soms staan er elders nog van die krullige runderen in het water of wat paardjes langs de waterkant en hoor je het zachte grazen. Daar in de beschutting van het houten huisje raak ik altijd helemaal zen door de diepe rust en stilte van de natuur. Een aanrader voor die mensen die zich vaak voorbij lopen. Maar houd het exclusief want anders krijgen we hier midden in deze natuur ook nog files van mensen die ook even willen “thuiskomen”...