Het muurtje

Soms lijkt het alsof ik iets kwijt ben of vergeten, alsof ik m’n jas ergens heb laten hangen of mijn sleutels niet heb meegenomen. Een vaag gevoel van verlies. Dat gevoel komt meestal op als ik niet weet hoe ik iets moet oplossen of mezelf verdrietig voel of machteloos. Voorheen wist ik dan dat er binnen 24 uur een oplossing kwam. Er was een rustpunt, een muurtje om tegen te leunen. Het was de analyse, de vertrouwde bank, waar ik bijna dagelijks op neerplofte met al mijn grote en kleine zorgen. De zachte bank, die eindeloos geduldige, vertrouwde, luisterende bank, ook al was hij soms kritisch. Maar hij was er wel. Hij was er altijd. En nu realiseer ik mij op sommige dagen, dat er geen plek meer is om heen te gaan en dat ik bij mezelf te rade moet gaan. En even opent de afgrond zich weer, waarna die zich ook weer sluit. Kom op. Je kan het. Denk even rustig na. Ik ben mijn eigen rustpunt geworden na al die jaren, mijn eigen muurtje om tegen te leunen. Ik mis hem nog altijd, zeker nu Vaderdag weer in zicht komt. Mijn muurtje, mijn vader…

Ankie Stuijts