Gewoon, voor Huijbergen

HUIJBERGEN – Ze doet heel veel, en dat doet ze gewoon voor Huijbergen. En voor de Huijbergenaren natuurlijk. Daar is Maria de Rond er zelf eentje van, en hoewel ze er niks van wil weten is ze er één om door een ringetje te halen: “Het gaat niet om mij, het gaat om álle vrijwilligers!”

Veel vrije tijd heeft Maria de Rond (62) niet, ze werkt in een huishoudelijke en administratieve functie, maar de vrije tijd die ze heeft besteedt ze goed. Ze is actief als vrijwilligster bij voetbalvereniging Vivoo, ze zet zich in voor het Huijbergse Dorpsplatform en is – in haar eigen woorden – “reservemantelzorger”. Wat dat laatste precies inhoudt legt ze uit: “Ik heb een stuk of vier oudjes onder mijn hoede, die ik in de gaten hou. Ze zijn allemaal ver in de 80, en ik ga regelmatig bij ze langs om te zien of alles goed gaat en of ze wat nodig hebben. Mijn moeder is afgelopen juli op 87-jarige leeftijd overleden, en tot dat moment heb ik intensief voor haar gezorgd. Ik weet dus hoe belangrijk het is. De mensen die ik onder mijn hoede heb hebben geen kinderen, of kinderen die niet in de buurt wonen. Ik vind dat er dan iemand moet zijn die op die mensen let. Als niemand anders het doet, dan doe ik het.”

Bij voetbalvereniging Vivoo is Maria al heel veel jaren betrokken. Dat begon toen haar zoons Rob en Mark op voetbal gingen, in de voetsporen van hun vader Wil die toen al lang voor Vivoo, en die pas vorig jaar een punt achter zijn voetbalcarrière zette. Maria zet zich in binnen de sponsorcommissie van Vivoo, beheert de verkoop van trainingspakken en sokken en is actief in de Club van 50. “Een voetbalclub kán niet zonder vrijwilligers”, zegt Maria, “en ik vind dat een dorp niet zonder voetbalvereniging kan. In een voetbalclub leren kinderen vanaf jonge leeftijd om samen te presteren en samen dingen te doen. Dat zijn vaardigheden die onmisbaar zijn in hun verdere leven en die essentieel zijn voor de sociale samenhang in een dorp. Die valt dus weg als mensen zich er niet vrijwillig voor inzetten. Daarom doe ik wat ik doe, en doe ik het graag. Stel je eens voor dat Vivoo alleen maar betaalde trainers zou hebben, dan wil ik niet weten hoe hoog de contributie wordt!”

Op het lijf geschreven

Ook Maria’s inzet voor het Dorpsplatform heeft één reden: Huijbergen. “Het Dorpsplatform is er om het sociale en maatschappelijke gebeuren in het dorp te ondersteunen”, zegt ze, “dat is mij op het lijf geschreven.” Maria kan urenlang en met niet aflatend enthousiasme vertellen over wat het Dorpsplatform de afgelopen jaren voor elkaar heeft gekregen. De organisatie van een grote burendag op het Tenenplein, vlak voor de coronacrisis bijvoorbeeld. Of die grote verwenmiddag voor mantelzorgers, die met hulp van de gemeente en BWI tot stand kwam. Of de molenestafette, die na jaren nadenken en proberen nu eindelijk vorm heeft gekregen. En wat te denken van het educatieve centrum dat een plekje kreeg in de molen, en de leden van de KBO, die binnenkort allemaal een appeltaart krijgen die gebakken is met meel uit de eigen, Huijbergse molen? “We zijn altijd bezig om iets te verzinnen om de aandacht te vestigen op wat er in Huijbergen allemaal gebeurt en kan”, zegt Maria, “en dat doen we samen. Ik vind het eigenlijk niet fijn dat ik nu alle aandacht krijg, want zonder al die andere vrijwilligers bereik ik ook niks. En één van de mooiste dingen van Huijbergen is dat we hier heel rijkelijk bedeeld zijn, met heel veel actieve vrijwilligers.”

Ondertussen maakt Maria zich, met en namens de Dorpsraad, ook druk om de toekomst van Huijbergen. De sluiting van de kerk gaat haar aan het hart, en ze ergert zich aan het feit dat het lang gaat duren voor duidelijk wordt wat de nieuwe bestemming van het kerkgebouw wordt. Ook van de voorgenomen tinyhouses in Huijbergen is Maria een warm pleitbezorgster, en ook daar vindt ze dat de besluitvorming veel te lang duurt: “We hadden zoveel jongeren die interesse hadden, en we zien er steeds meer afhaken omdat de huisjes steeds duurder worden. Het duurt veel te lang, en dat ligt echt niet alleen aan de gemeente, maar soms moet je al je moed bij elkaar rapen om verder te strijden, zodat die tiny houses er uiteindelijk dan toch een keer komen. De behoefte aan duidelijkheid is nog het grootste. Iedereen snap dat de gemeente niet altijd een positief antwoord kan geven, maar geef in elk geval een antwoord.”

Positieve blik

Toch is Maria positief gestemd over de toekomst van Huijbergen. Na de coronacrisis zag ze de sociale samenhang groeien: “Volgens mij zijn we elkaar meer gaan waarderen, en realiseren we ons hoe goed is het is dat we elkaar hebben. Dat is fijn, en daar haal ik positieve energie uit die me in staat stelt om te blijven doen wat ik doe. De dankbaarheid van mensen betekent ook veel voor me, maar soms vind ik dat bijvoorbeeld de oudjes waarvoor ik zorg bijna té dankbaar zijn. Dat heb ik niet graag, dat voelt ongemakkelijk. Zo’n menske weet niet half hoe graag ik het allemaal doe.”