Laatste ronde voor fluitende melkboer

WOENSDRECHT – Elke dag ging hij fluitend aan het werk, 48 jaar lang. Maar op 12 december maakt melkboer Ad Groffen zijn laatste ronde. Hij wilde de 50 jaar volmaken, maar het coronavirus ontnam hem het plezier in zijn werk. “Nu staan er mandjes buiten, met een briefje en geld erin. Maar mijn werk draait om contact met mensen. Dat was al die jaren het belangrijkste.”

Hij had gehoopt de 50 jaar als melkboer vol te maken. Stiekem droomde Ad Groffen (66) van eeuwige roem. Hij zegt: “Ik had gehoopt de laatste melkboer van Nederland te kunnen zijn. Dan was ik misschien wel in Madame Tussauds gekomen.” Hoewel hij eigenlijk bakker is, ging Ad Groffen 48 jaar geleden aan de slag bij de zuivelhandel van Frans en Wies van Geel aan de Pasteurstraat. “In die tijd waren we in het dorp nog met zeker 8 melkboeren!”, zegt hij. Toen Frans en Wies hun zaak in 1993 stopten zette Ad de melkroute voort als zelfstandige. In het begin met ruim 100 adressen per dag, die hij voorzag van melk, boter, vla en yoghurt. “Elke dag begon ik met een bord Bambix. Dat is al 60 jaar mijn ontbijt, en als mijn bord leeg was ging ik de baan op. Ik hou van dat leven. Ik ben een buitenmens, en ik ga graag met mensen om. De vriendschap die je opbouwt met de klanten, dat was altijd het mooiste. Daarom ben ik ook altijd vrijgezel gebleven, ik had genoeg vriendschap op de baan. Een vrouw had ik niet nodig, al vind ik het wel jammer dat ik nooit kinderen heb gehad. Want de kinderen op mijn route waren altijd fantastisch. Als ik het erf opliep kwamen ze aanrennen. “Adje!” riepen ze dan.”

Formeel heeft de melkboer geen beroepsgeheim, maar zo heeft Ad Groffen het altijd wel gevoeld. “De melkboer heeft een soort ongeschreven beroepsgeheim. Je bent meer dan melkboer, je bent ook een soort sociaal werker. Je deelt immers lief en leed met al je klanten. Ik heb veel mooie dingen zien gebeuren, maar ook veel verdriet gezien. En soms werd je als melkboer in vertrouwen iets verteld, dan had ik het daar ook met niemand anders over. En drank of vrouwen op de route, daar heb ik nooit aan gedaan. “Dat is er eentje van de melkboer”, werd er wel eens gezegd, maar dat is op mij nooit van toepassing geweest. Ik kan iedereen recht in de ogen kijken, dat heb ik altijd het belangrijkste gevonden.”

Dat het vak van melkboer uitsterft vindt Ad Groffen jammer, maar hij ziet het als een “natuurlijke evolutie”. “Vroeger had je in elke straat alle adressen, op misschien één na. Nu heb je misschien nog maar één adres per straat. Het is dus allemaal veel minder geworden, maar da’s logisch met de opkomst van de supermarkten. Dingen veranderen, dat hoort erbij. Eigenlijk is het best grappig dat de supermarkten nu steeds meer gaan thuisbezorgen, zo blijft de melk bij mensen thuiskomen, alleen dan met een ander busje.”

Het busje van Ad Groffen is verkocht. Toch blijft Ad actief op de baan, want vanwege de teruglopende omzet op zijn melkroute rijdt hij al een paar jaar elke ochtend met een lijnbus over het eiland Tholen, en dat blijft hij doen. Maar op 12 december rijdt hij dus echt zijn allerlaatste melkronde. “Ik zal wel wat tranen laten”, bekent hij, “en ik vind het heel jammer dat ik geen afscheidsreceptie kan houden voor mijn klanten. Maar we hebben al zoveel mooie momenten met elkaar gedeeld dat het goed is. Ik ga van mijn vrije tijd genieten. En in mei ga ik een cruise maken in Noorwegen. Onderweg zijn, dat blijf ik mooi vinden.”