Krijgt Woensdrecht volkslied?

WOENSDRECHT - Hele generaties Woensdrechtenaren zijn opgegroeid met het ‘schooltje van mjeester Schuurmans’. Meester Schuurmans was namelijk hoofd van de gemengde lagere school aldaar. Maar hij was veel meer dan alleen onderwijzer en leidinggevende. Hij schreef ook wekelijks Het Klokske, een soort weekkrantje met daarin kerkelijk nieuws, maar vooral ook verhalen. En hij was wat we tegenwoordig een singer songwriter zouden noemen; hij componeerde muziek en schreef liedteksten.

Het lied waarmee hij eeuwige roem verwierf was het ‘Lied van Woensdrecht’. Zelf was hij zodanig enthousiast over dit lied, dat hij ervoor zorg droeg dat alle leerlingen van zijn school dit lied van buiten kenden. De oudste generatie Woensdrechtenaren zingt het nog steeds uit volle borst mee. Karnavalsstichting De Snoeken heeft het jaren geleden op cd gezet. En het lied is onlosmakelijk verbonden met het Grwoot Wjeeldrechts Dikteej. In de volksmond heet het ‘Het Woensdrechts volkslied’.

Volkstaal

‘Dat laatste is niet helemaal terecht’, vindt Jan Luysterburg, zonder aan de grote verdiensten van meester Schuurmans afbreuk te willen doen. ‘Een volkslied hoort te worden gezongen in de taal van het volk en dat is in Woensdrecht niet het Standaardnederlands, maar het Woensdrechts dialect.’ Jan ‘hertaalde’ dan ook het lied in een Woensdrechts dialect dat bruikbaar is in alle dorpen van de gemeente Woensdrecht. Nu het voor honderd procent geschikt is als volkslied, stelt Luysterburg aan het gemeentebestuur van Woensdrecht voor om het officieel te benoemen als ‘Het Woensdrechts volkslied’. Donderdag 10 december komt het voorstel in de Opinieraad Samenleving.

Dat het lied oorspronkelijk niet is geschreven in het Woensdrechts dialect is overigens niet verwonderlijk. Het onderwijs in die tijd was er immers op gericht om het dialect van de leerlingen uit te roeien en zeker niet te propageren. Gelukkig kijken steeds meer mensen daar tegenwoordig anders tegenaan. Nu worden de dialecten steeds meer gezien als kostbaar cultureel erfgoed, dat bewaard, beschermd, doorgegeven en gepromoot moet worden. Het verdwijnen van de dialecten zou een enorme verarming betekenen. Het Standaardnederlands zou zijn bron, zijn oorsprong volledig kwijtraken. En dat terwijl velen hun diepste gevoelens nog steeds veel beter in hun dialect kunnen uiten en onder woorden brengen dan in het Nederlands.

Gratis

Tot nu toe is het gemeentebestuur karig en zuinig als het gaat om het beschermen van cultureel erfgoed. Het aantal gemeentelijke monumenten bijvoorbeeld ligt er ver onder het landelijk gemiddelde. Alle politieke partijen belijden met de mond dat zowel materieel als immaterieel cultureel erfgoed bewaard en gekoesterd moet worden. In de praktijk gaat bijna altijd het belang van de economie voor dat van het erfgoed.

Toch heeft Jan Luysterburg goede hoop, dat zijn voorstel deze keer wordt aangenomen. Het is immers een mooi stuk propaganda voor niet alleen de gemeente Woensdrecht, maar ook voor het culturele erfgoed dat dialect heet. En dat helemaal gratis!

Ondertussen heeft Luysterburg zo links en rechts zijn oor te luisteren gelegd en met genoegen geconstateerd dat de mensen die van het voorstel horen enthousiast reageren met: ‘Wat een geweldig idee!’
Nou het gemeentebestuur nog.