Gewoon niks geen genade en gas geven

HOOGERHEIDE/NICE – Gerard Koel maakte vanuit Hoogerheide 33 jaar deel uit van de ’s-werelds grootse wielerronde. De voormalig baanwielrenner was als chauffeur van de NOS-equipe getuige van het tijdperk Eddy Merckx, Bernard Hinault, Miquel Indurain, Greg Lemond. Naast de besturen van de NOS-wagen was de import-Hoogerheidenaar van meer markten thuis. En mag zich zelfs OLY weten! Voor dorpsgenoot Pim Bruijnzeels (27) betekent het alweer zijn derde tourstart als AD video-verslaggever. Een wekelijks rendez-vous…

Pim: Zo, dat zit er ook weer op. En hoewel de finish op de Champ d’Elysées in Parijs natuurlijk traditioneel een fantastische afsluiter betekent, daar heeft het slot aan de Côte d’Azur ook wel iets. Prachtig decor aan het strand met een ijzersterke en enorm hongerige Pogacar. Mee eens?

Gerard: Het was sowieso drie weken genieten. In tegenstalling tot andere jaren heb ik nu ook de bergetappes helemaal bekeken. Tadej Pogacar heeft me dit jaar echt verbaasd. In tegenstelling tot andere edities bleef een zwakke dag nu uit. Wat hij presteerde was natuurlijk uniek. De manier waarop, daar had ik persoonlijk iets meer moeite mee. Hij liet zich door zijn ploeg naar voor rijden en maakte het dan met zijn explosiviteit af. Had met iets minder spierballen tonen mogen gebeuren.

Pim: Daar wordt hier toch iets anders naar gekeken. We hebben een item gemaakt met 

meningen over het stillen van de enorme honger van Pogacar. Er overheerst louter bewondering. Iedereen zou hetzelfde hebben gedaan. Gewoon niks geen genade en gas geven. Tuurlijk zijn er enkelen sceptisch en ook ik steek voor niemand in het peloton m’n hand in het vuur. Maar ik geloof wel dat er qua materiaal en wetenschap heel grote stappen gemaakt worden.

Gerard: Na drie weken vliegt heel de tourkaravaan weer uit. Aan de ene kant verlang je weer naar huis, aan de andere kant is het wel een heel mooie bubbel waar je deel van uit mag maken. Moet je trouwens door naar Parijs?

Pim: Ja, om mijn collega Hidde van Warmerdam af zetten. Daarna mag ik rechtdoor even naar huis. Volgende maand weer terug voor de Tour de Femmes, daarna het WK gravel, waar mijn andere collega Thijs Zonneveld aan meedoet. En tot slot nog het WK in Zurich. En wie weet nog de Vuelta, nu Mathieu van der Poel de deur op een kier heeft gezet.

Gerard: Nu we het toch over Mathieu hebben, voor mij een van de favorieten op Olympisch goud. Hij heeft ongeveer dezelfde voorbereiding als vorige jaar naar zijn wereldtitel achter de rug. Het parcours is te vergelijken met dat van Glasgow. 

De medailles gaan sowieso naar jongens die uit de Tour komen. Zij hebben de hardheid van drie weken competitie in de benen. Nodig voor een wedstrijd over 270 kilometer met de telkens terugkerende klim van Montmartre. De grote renners van dit moment zullen een dergelijke kans, die maar eens in de vier jaar voorbij komt, gewoon willen pakken. 

In tegenstelling tot vroeger, toen de Olympische Spelen normaal gesproken de opstap naar een profcarrière betekenden. Vaak een ongelijke strijd daar je als amateur in principe al tegen Oost-Europese profs reed. Des te knapper blijft de prestatie van Hennie Kuiper, die er in 1972 te München dwars doorheen fietste en won. We gaan zien hoever Van der Poel gaat komen!

Pim: En ook al de andere Nederlandse afgevaardigden natuurlijk. De sportzomer houdt niet op in Nice. Ik zie je binnenkort!

Gerard: De koffie staat altijd klaar, dat weet je…