Het doek valt voor Greetje Bogers

HUIJBERGEN – Afscheid nemen roept emotie op. Ook in de voetbalwereld zijn inmiddels vele varianten geschreven. Ongewilde blessurescenario's, ouderdom, verhuizing of verminderde interesse vormden aanleiding om de bal te laten voor wat het was. Ook op de laatste speelronde van 2018-2019 werd er her en der een punt gezet achter enkele lange en ook soms memorabele carrières. Hoofdcoaches Peter Deelen (METO) en Patrick Arnouts (Grenswachters) zwaaiden af. Desmond Vriens hield METO 3 voor gezien, Dave de Crom en Johan van de Pol zeiden Vivoo 3 vaarwel. En op het Huijbergse sportpark maakte ook Greetje Jongejan-Bogers (33) haar laatste meters in diens van Vivoo dames 1.

De voetbalsport werd er van vaders- en toch zeker van moederszijde met een dubbele paplepel ingegoten. Als jong meisje trok Greetje Bogers al voetballend met haar mannelijke leeftijdsgenoten op totdat ze op 15-jarige leeftijd haar officiële debuut voor Vivoo dames 1 maakte. "Ik speelde trouwens al vanaf mijn twaalfde of dertiende stiekem mee, als er weer eens speelsters te weinig waren. Dus al bij al heb ik er zo'n slordige twintig seizoenen opzitten."

Routine
Op zich zou niets een contractverlenging de routinier in de weg staan, ware het niet dat het spelen op tweede klasse niveau haar tol begint te eisen. "Al verschillende jaren heb ik last van mijn knie. Daar kwam onlangs mijn hamstring bij. Na iedere wedstrijd kon ik pas op donderdag weer een beetje fatsoenlijk lopen. Dat heb ik er echt niet langer voor over, hoe erg ik het ook vind", aldus Geertje Jongejan-Bogers.

Hoopgevend
Als centrale middenveldster en later als laatste vrouw stond ze mede aan de basis van de successen en opmars van het Huijbergse vrouwenvoetbal. Het team ontworstelde zich vanuit de Vijfde klasse naar drie niveaus hoger. In haar laatste seizoen degradeert ze, ondanks een 2-0 overwinning op Olympia da1, met Vivoo uit de Tweede klasse. "Een dieptepunt. Door blessures heb ik niet veel kunnen spelen, op zich voor mij persoonlijk al frustrerend. De degradatie is voor het team jammer daar we er als groep een heel jaar voor zijn blijven gaan. De toekomst is echter hoopgevend. Er blijft genoeg routine achter die met de jonge aanwas opnieuw voor vele mooie jaren Vivoo-damesvoetbal gaan zorgen."

Zwarte gat
Het zal voor Greetje Jongejan-Bogers na twee decennia even wennen worden. "Ik kijk terug op een mooie tijd met vier titels en heb altijd in hele leuke teams gespeeld. Verder ben ik trots op het feit dat ik in allebei de beslissingswedstrijden in de Derde klasse scoorde. En natuurlijk de laatste drie seizoenen samenspelen met zus Jenneke en zusje Frauke. Om het zwarte gat een beetje voor blijven heb ik met trainer Ruud Linders afgesproken om op donderdag wat mee te blijven trainen en een soort van assistent-rol op me te nemen. Verder heb ik me ingeschreven voor de Zevenheuvelenloop, als nieuwe sportieve uitdaging!"