Derby van de gemengde gevoelens

HOOGERHEIDE/ WOENSDRECHT – Met een roodwitblauwe promotie keerde METO terug op vertrouwd niveau. Het verlaten van de kelder van het amateurvoetbal betekent een weerzien met jongere broer WVV’67. Na twee seizoenen afwezigheid wordt de ‘Woensdrechtse Derby’ in eindelijk ere hersteld. 

Een duel voorzien van onmetelijke eer en prestige. Een krachtmeting zonder geheimen, een kruising van diverse bloedlijnen. Routinier Joey van Hooijdonk (38) denkt er het zijne van!

Net voor de eeuwwisseling plukte NAC Breda een aantal groeibriljantjes uit de METO-school. Ruim een kwart eeuw later blikt Joey van Hooijdonk terug op een turbulente loopbaan. Een carrière met vooralsnog open eind. “Ik speelde in de jeugd bij NAC Breda. In de D-pupillen en C-junioren. Ik droomde van een toekomst op professioneel niveau. Na vier seizoenen vertelden ze me dat ik te licht bevonden werd en werd bedankt voor bewezen diensten. Toen een behoorlijke klap. Mijn leventje bestond uit één en al voetbal, mijn school had ik laten versloffen, met alle gevolgen van dien. Dat is later nog wel goed gekomen hoor! En NAC? Niemand van mijn elftal heeft het eerste gehaald! Hoe zo slechte lichting?”, lacht Joey van Hooijdonk, thans als ICT’er werkzaam bij Curio.

Steekpass

Hij keert voor de eerste maal terug op het oude nest en het is Ad Kas die de 15-jarige Joey van Hooijdonk op 30 maart 2003 tegen Alliance in de METO-hoofdmacht laat debuteren. In de daaropvolgende zeven seizoenen ontpopt hij zich op rechts, op links of achter de spitsen tot vaste waarde. Ook maakt hij deel uit van de ‘gouden’ lichting die in 2006 promotie naar de Derde klasse afdwong. “Een mooie periode waarin ik met name van Remco Broos enorm veel heb geleerd. Ik kwam tegen de fysiek sterkende verdedigers nog veel te kort. Hij leerde me een bal vast te houden, steekpass geven, vrijlopen”.

De cijfers onderstrepen de status van het koningskoppel. In het seizoen 2005-2006 tekende Remco Broos in de Vierde klasse met 24 goals voor een gouden schoen. Schaduwspits Van Hooijdonk reikte tot zilver op grond van 20 treffers. Zijn prestaties werden voorts met een Bronzen schoen der voetballers van het jaar gehonoreerd.

Vanuit Bergen op Zoom werd de roep om Van Hooijdonk steeds luider. Na enkele vergeefse pogingen lukte het Dosko in 2010 hem te strikken.

“Ze hingen al een paar jaar aan de telefoon. Door onder andere promotie met METO naar dezelfde klasse werd dit uitgesteld. Na degradatie en een vervelend jaar, omdat ik met een knieblessure kampte, waagde ik dan toch de gok”.

Het geluk lacht Van Hooijdonk bij Dosko toe voordat hij halverwege het seizoen wegens weer klachten aan zijn knie verstek moet laten gaan. “Mijn bijdrage aan de promotie naar de Tweede klasse bleef beperkt tot 13 wedstrijden en twee goals. Ik speelde nog mee in de laatste wedstrijd en toen was het klaar”. 

Een jaar lang kon Joey van Hooijdonk door een gewrichtsontsteking in de voet niet gaan of staan. 

Het bloed kroop in 2012 waar het eigenlijk niet gaan kon en stiekem werkte hij aan een rentree. “Met af en toe een injectie ter onderdrukking van de ontsteking zorgde dat ik toch weer aan het spelen toekwam. Ik koos voor WVV’67 waar Peter Deelen toen trainer was en mijn maat Peter Vriens al speelde. Het eerste jaar misten we de titel op een haar na, maar promoveerden wel. Daarna volgden nog twee leuke seizoenen in Woensdrechtse dienst voordat ik besloot opnieuw naar de Huijbergseweg terug te keren”.

Nieuw blessureleed resulteerde in amper speelminuten. “Het leek een gebed zonder einde. De jaren gingen tellen en moest me erbij neerleggen. Echter nog niet helemaal en ik besloot onder trainer Ronald Broos me over de spitsen te ontfermen. Bij Thomas Mangelaars was ik een seizoen elftalleider en af en toe speelde ik in de lagere elftallen”. 

Vader

Totdat in de vorige winterstop METO 1 opnieuw in lijden en last was. Nieuwe coach Joey Verhoeven zag enkele spelers vertrekken en deed ter compensatie onder meer een beroep op de ervaren aanvaller. “Sindsdien vormt Joey, als hij fit is, een zekerheid in de basis. In combinatie met Gijs Verresen is hij aanvallend enorm van waarde. Hij fungeert als aanspeelpunt in de zestien meter, daarnaast is hij zelf het scoren echt niet verleerd”, aldus Joey Verhoeven.

Zelf geniet Joey van Hooijdonk van zijn nieuwe opleving. “Blijkbaar kan ik het spelletje nog steeds niet missen. Ik ben fit, al zou je het nu even niet zeggen. Even herstellende van een bloeduitstorting opgelopen tegen NVS. En ja, ik ben veruit de oudste. Sommige medespelers waren nog lang niet geboren toen ik al in het eerste speelde. Soms dol ik ze en zeg dat ik nog met hun moeder heb gedatet. Ik ben met dochters Lynn en Tess een van de weinige vaders in het team. Natuurlijk is er wel het een en ander veranderd. Vroeger leefden we voor de voetbal, dat is nu soms wat anders. Verder blijft de groepsdynamiek, derde helft en de typische voetbalhumor toch hetzelfde”.

Schoenen

Joey van Hooijdonk scoorde in de derby namens METO (2005-2006 en 2018-2019) en namens WVV’67 in 2013-2014. Komt daar op zondag 7 december a.s. nog een derbytreffer bij? “Of ik scoor, dat is niet belangrijk. Drie punten zijn noodzakelijk om aansluiting bij de middenmoot te krijgen en ze in Woensdrecht een beetje met beide beentjes terug aan de grond te zetten. Ze hebben het de laatste jaren uitstekend gedaan maar het past WVV’67 niet, zoals sommigen dat wel doen, om iets te veel naast de groenzwarte schoenen te gaan lopen”, besluit Joey van Hooijdonk strijdbaar.