“Zo fantastisch om te zien wat leerlingen kunnen bereiken”

STEENBERGEN – Eind dit schooljaar gaat Kees de Bruijn met pensioen. Inmiddels werkt hij al 27 jaar in Steenbergen, nadat hij het Mollercollege Zuidwesthoek in Ossendrecht had verlaten. Op welke school hij ook werkte: de Bruijn is er trots op dat hij gedurende zijn onderwijscarrière zoveel leerlingen kon helpen zich staande te houden: “Het is zo fantastisch om te zien wat leerlingen kunnen bereiken.”

Eigenlijk wilde Kees de Bruijn (66) vorig jaar tegelijk met zijn echtgenote al met pensioen gaan. “Maar”, zegt hij, “ik werd een beetje kriebelig van dat idee, ik voelde dat ik er nog niet klaar voor was. Dus besloot ik om door te gaan. Aanvankelijk zou ik dit jaar in januari stoppen, maar het voelde niet goed om het schooljaar niet af te maken. Nu stop ik aan het einde van dit school jaar. Dat voelt goed. Mijn reis in onderwijsland eindigt en via een wissel ga ik verder met mijn volgende reis.” 

De carrière van Kees de Bruijn begon niet zonder slag of stoot. Hij begon ruim 40 jaar geleden in een tijd dat er weinig werk was en dat de meeste scholen te kampen hadden met een teruglopend leerlingenaantal. “Ik ben toen twee keer mijn baan kwijtgeraakt, omdat ik onderaan de afvloeiingslijst stond. Dat was niet motiverend, maar mijn hart voor leerlingen was te groot om me te laten ontmoedigen. Uiteindelijk belandde ik op de LTS Onze Lieve Vrouw Ter Duinen in Ossendrecht, waar ik les gaf in Nederlands, Engels en economie. Na vier jaar in Ossendrecht gewerkt te hebben, ging ik naar het Mollercollege in Steenbergen. Een aantal docenten van die school kende ik nog van mijn tijd dat ik docent was op de LTS in Steenbergen. Op het Mollercollege Steenbergen hadden we twee gebouwen, waarin onze leerlingen les kregen. Nadat het ene gebouw gesloopt was en er een nieuw gebouw was neergezet werd ’t Ravelijn de nieuwe naam van onze school”, vertelt Kees.

Gesprekken

Hij vervolgt: “Inmiddels sta ik niet meer voor de klas, maar ben ik als domeinleider eind- verantwoordelijk voor de resultaten van leerlingen uit de basis- en kaderberoepsgerichte leerweg. Ik voer veel gesprekken met leerlingen, hun ouders, vakdocenten en coaches. Mijn werk draait nog steeds om contact met veelal jonge mensen en het zoeken naar manieren om hen verder te helpen. Na al die jaren voelt het nog steeds niet als werk: ik ben nog nooit met tegenzin naar school gegaan.”

Zelfvertrouwen

Werken met VMBO-leerlingen vindt Kees het mooiste dat er is, juist omdat die leerlingen – meer dan bijvoorbeeld op de Havo of het VWO – open zijn en een duidelijke mening hebben. Toen hij nog voor de klas stond, ging het bij Kees lang niet altijd alleen maar om de vakken economie, Engels of Nederlands: “Vaak ging het gesprek in de klas over de actualiteit of over dingen die leerlingen bezighielden. Dat vonden ze leuk, want dat voelde niet als les. Maar ik hoopte dat ik de leerlingen met die gesprekken iets meegaf voor later en dat het hen zou helpen om over teleurstellingen heen te stappen, om hun zelfvertrouwen verder te ontwikkelen en om zich staande te houden in onze maatschappij. Dat vind ik veel belangrijker dan bijvoorbeeld goed Engels of Nederlands te kunnen spreken. Die leerlingen later ontmoeten en zien wat ze allemaal bereikt hebben is fantastisch. Dat is waarvoor je het doet.” 

Toekomst

Als De Bruijn aan het einde van dit schooljaar de deur van ’t Ravelijn achter zich dichttrekt doet hij dat met een goed gevoel. “Op 1 september, als het nieuwe schooljaar net begonnen is, ga ik met pensioen. In november word ik 67. “ik hoop dan meer aandacht te kunnen geven aan mijn echtgenote, mijn kinderen en mijn kleinkinderen. We hebben een kleinzoon, Abel, en ons tweede kleinkind is op komst. Ook bij mijn kleinkinderen hoop ik een steentje te kunnen bijdragen om ze klaar te stomen voor hun toekomst. Zij zijn nóg belangrijker dan de leerlingen die ik al die jaren heb begeleid.”  

Kees is vrijwilliger in een zorginstelling in zijn woonplaats Oud-Gastel, waar hij bewoners meeneemt voor ritjes op een duo-fiets: “En we hebben een grote tuin waarin ik graag aan de slag ben. Ik kijk er naar uit om niet meer te hoeven werken.”

Voldaan

Toch zal Kees de Bruijn het team en leerlingen van ’t Ravelijn gaan missen: “Ik ben trots op wat we met ’t Ravelijn hebben weggezet en hoe onze school in mijn tijd is gegroeid van krap 200 naar ruim 600 leerlingen. Dat ik daar met mijn luisterend oor en geduld een stukje aan heb kunnen bijdragen geeft mij een voldaan gevoel.”