Innerlijke vlam

Ik lig bij de plaatselijke supermarkt tussen de radijsjes. Ik wil niet gezien worden. Nietsvermoedend liep ik enkele minuten geleden de supermarkt in tot ik vanuit mijn ooghoeken iets zag wat ik kende.

 Ondertussen bekijk ik hem vanuit de groenteafdeling. Gelukkig heeft hij zijn rug naar me toe. Een man met wie ik in een ver verleden nog wel eens innig heb staan zoenen. Hij mag me niet zien! Ik moet weg maar wel een beetje onopvallend. Ik pak mijn boodschappentas en terwijl ik deze ter hoogte van mijn gezicht hou probeer ik weg te komen. Ik hoop niet dat hij me heeft gezien, ik loop in mijn joggingbroek met crocs en weet niet wanneer ik voor het laatst de borstel door mijn haar heb gehaald. Toen wij elkaar opaten had ik een mantelpakje aan met torenhoge hakken en een kapsel dat na een vrijpartij nog goed zat. Ik heb geen zin om op hem af te stappen en te zeggen; Wat lang geleden, wat zie je er goed uit! Dat ik dan zijn blik zie en dat hij niet kan zeggen dat ik er goed uitzie. Ja, hij zal het zeggen maar ik zal weten dat hij dat niet meent. Ja, dit is een aanname, maar ik heb er toch geen zin in. Thuis maak ik eerst een afspraak met de kapper, gooi ik mijn oude joggingbroek weg inclusief de crocs. Misschien is die oude vlam wel op mijn pad gestuurd om mijn innerlijke vlam weer te laten oplaaien. Nou… missie geslaagd! 

Ankie Stuijts