Afbeelding

Cultuur

Algemeen

Mijn man is vijftig procent Maori. Een bevolkingsgroep van Nieuw Zeeland. Mijn oma zei altijd: “Twee geloven op een kussen daar slaapt de duivel tussen”. 

Nu heeft mijn man geen geloofsovertuiging maar wel een culturele dans; de Haka. Een strijddans met veel geroep en boze blikken. Althans zoals ik het onlangs voor aanvang van een rugby-wedstrijd zag. Met open mond zat ik het schouwspel te bekijken; het schreeuwen van de kreten, het hard klappen met hun handen op de bovenbenen en het uitsteken van de tongen. Na de wedstrijd sprak ik mijn man erover. Ik vroeg waarom dat nu zo heftig gedaan moet worden en dat eigenlijk toch niet meer iets was van deze tijd? Mijn man vertelde toen over een bezoek aan de supermarkt toen hij hier pas woonde. Midden in de supermarkt stond een volwassen man met een lampenkap op zijn hoofd en een bontjas aan. Mijn man had heftig om zich heen gekeken maar hij kreeg geen verrassende blikken terug. Iedereen liep rustig te winkelen, inclusief de man met lampenkap, en men vond deze verkleding de normaalste zaak van de wereld. Er werd niet op of om gekeken terwijl mijn man niet wist wat hij zag. Maar dat bleek normaal te zijn deze tijd van het jaar. En wij, als Brabanders staan daar helemaal niet meer verbaasd bij. Het deed mij beseffen hoe kortzichtig ik was bij de cultuur van een ander volk. Want als echte Brabantse wil ik natuurlijk dat een ander mens, een andere cultuur, zeker de carnaval ook serieus neemt…

Ankie Stuijts