Wegkijken of toekijken?

Ik kan er niet omheen, ik had een column kunnen schrijven over de nadere start van het carnaval-seizoen of een leuke anekdote waar ikzelf schaamrood van krijg maar jou een glimlach doet bezorgen. 

Ik had graag even iets luchtigs gemeld maar ik kan er niet omheen; alle ellende in het Midden-Oosten. Ik ben er ooit geweest, mijn mooiste vakantie ooit; een rondreis door Israël, tijdens mijn bezoek ook al beladen maar zonder negatief reisadvies. Nu zie ik beelden, afschuwelijke opnames en vooral veel angst. Hoe moet je die nare beelden verwerken, vanuit een comfortabele huiskamer in het veilige Westen? We worden ook murw geslagen door al dat geweld. Dus doseren we het slechte nieuws, openen een ander app op de mobiel en zoeken afleiding. We swipen van gebombardeerde woonflats naar vakantieselfies, van schuilkelders naar hippe restaurants. Ik krijg tranen in mijn ogen van bange oorlogskinderen, lach daarna om een dierenfilmpje, en voel me vervolgens schuldig over mijn vluchtige, contrasterende gevoelens. Wegkijken of toekijken, het voelt allebei verkeerd. Maar hoe betrokken kun je zijn op afstand? Hoeveel geld moeten we straks doneren om ons geweten te sussen? Je doet nooit genoeg, maar alles is beter dan niets...

Ankie Stuijts