Volluk: Melkboer en bakker

Ook hier bij ons in de straat komen wel eens pizza-brommertjes of autootjes die kant en klare maaltijden brengen. We zien hier niet veel van die fietsers met een grote doos op hun rug die ook iets (warms) bij hebben, dat is toch meer iets van de grote stad.
Zelf ben ik niet zo van eten laten brengen, ik ben een warme eter, dus ik vind het al gauw te koud als er iets is gehaald. Ja, ik bezoek wel eens een friettent, maar dan eet ik alles direct buiten op.

In de jaren 50 van de vorige eeuw was eten halen er niet bij, het was een uitzondering dat er wat gehaald werd bij een van de twee friettenten die ons dorp rijk was, en dat was dan vaak alleen in het weekend. Later kwam er ook een afhaalchinees in ons dorp, maar thuisbezorgen was er toen niet bij.

Getapte melk
Wat er wel aan huis kwam was bijvoorbeeld de melkboer. Die kwam 6 dagen per week aan de deur met een kar vol zuivelwaren. Ja, eerst nog met paard en een kar, daarna met een ijzeren hond, dit was een kar getrokken door een motortje met 1 wiel. Nog wat later kwam hij met een bestelwagen, alles nog in flessen met statiegeld. Ook kon je losse (getapte) melk kopen, de melkboer vulde dan de meegegeven kan of pan met verse melk zo uit een melkbus. Nu is er weer een pilot gestart om eigen bakjes mee te nemen naar bijvoorbeeld de friettent.

Eigen melkwijk
Toen was het ook zo dat er verschillende melkboeren in de straat kwamen, ieder had dus zijn eigen klanten, namen van de melkboeren waren onder meer Leen Huijsmans, Cor Maas, Kees de Koning en nog veel anderen.
Later toen de melkfabrieken groter werden door fusies, en meer macht kregen, regelden die dat er nog maar één melkboer in de straat kwam. Elke melkboer kreeg dus zijn eigen melkwijk, alwaar alleen hij mocht leuren, wat natuurlijk veel praktischer was.

Wie ook 6 dagen per week aan de deur kwam was de bakker, ook die had zijn eigen klanten en er kwamen dus ook meerdere bakkers in dezelfde straat. Het was zelfs zo dat onze overburen elke dag werden bezocht door 2 bakkers, vaak was dat zo gekomen doordat er een familie of vriendschapsband was met de bakker, en als er dan werd getrouwd hielden ze die banden aan. Ik meen dat later de woensdag als bezorg dag van de bakkers werd afgeschaft. Een eigen wijk is er voor broodbezorging nooit geweest bij mijn weten.

Mand voorop
Enkele namen waren Jan Groffen, Kees Karremans en meerdere uit de familie Van der Zanden, De Boeck van de Jamin-winkel, Klaassen, bakker Bogers en Van den Bergh. Ik zie Wim van Elzakker (van Van den Bergh) nog rijden op een opoefiets met grote fietstassen vol broden, evenals andere collega’s met een reuze rieten mand voorop. Het verhaal gaat dat Janus van der Zande, die nogal klein van stuk was, altijd naast de mand moest kijken onder het fietsen wanneer deze was ‘opgetoornd’ met broden.
(Sorry, voor hen die ik vergeten ben).

Volgende keer verder, Twan Simons.