Palmtakjes
1963, ik was 10 jaar oud en mag wel zeggen dat ik, in ieder geval tot deze leeftijd, een volgzaam jongetje ben geweest.
We leefden toen in een gezagspiramide. Dat wil zeggen: dat kinderen onderaan de basis van deze piramide stonden, daarboven de ouders en de school, daar weer boven het hoofd van de school, samen met de pastoor en politie, en als allerhoogste God in de hemel (waar dat ook is).
Thuis zijn wij katholiek opgevoed, dat was zowat bij iedereen en wij wisten niet beter, en leefden daarnaar,
Ik weet nog dat wij altijd moesten bidden voor het warm eten, en bij de broodmaaltijd een kruisteken sloegen. Mijn vader heeft het nog lang volgehouden, maar al snel geloofden wij dat wel en later was dat, samen met de kerkgang, verleden tijd.
1963 dus, en zo rond deze tijd kwam er een vraag/opdracht van opoe om voor palmtakjes te zorgen. Ik ben het oudste kleinkind en daarom kwam deze vraag bij mij terecht, nu vond ik dat helemaal niet erg omdat er altijd wel een vergoeding tegenover stond. Ja, toen was 2 kwartjes (nu 23 eurocent) nog goed voor een grote zak friet met mayonaise.
Voor diegenen die het gebruik niet kennen: een week voor het hoogfeest van Pasen is het Palmpasen. Op deze zondag kun je na de mis bij de pastoor de meegebrachte palmtakken laten zegenen. Ook staan/stonden er teilen met wijwater om een fles te vullen voor thuisgebruik.
Nu had ik toevallig gezien dat de koster deze teilen, met gewoon water vulde. Nadat de pastoor een voor ons onhoorbaar gebed prevelde was het wijwater, de wonderen gebeurden hier dus waar je bij stond.
Het katholieke gebruik van palmtakken was dat er in elk vertrek in huis een palmtakje achter een schilderijtje of zoiets werd gestoken en dat we zo weer een jaar beschermd waren tegen blikseminslag of ander natuurgeweld.
Omdat er in onze streken geen palmtakken groeiden, was een alternatief de buxus, ook wel palmstruik genoemd in algemeen katholiek taalgebruik.
Het voordeel van buxus is, dat de blaadjes aan de verdorde takjes blijven zitten, dus dit op zich was al een wonder. Ook maakt de koster van verbrande palmtakjes het as voor de askruisjes op aswoensdag.
Nu had niemand in onze familie zo'n buxusstruik, maar opoe wist er wel enkele te staan, en daar moest ik maar gaan vragen. Ik had wat lang gewacht, was verlegen en de laatste dag ging ik eropuit.
Bij het eerste adres stond er een grote hond aan het hek te blaffen, bij het tweede adres was niemand thuis, en het derde adres kon ik niet vinden, Dus terug naar het tweede adres en daar zonder te vragen een handvol takjes meegenomen.
De dag daarop braaf naar de kerk en alles laten zegenen en een lege limonade (gazeuse)fles met beugelsluiting gevuld met wijwater.
Bij opoe was iedereen tevreden en de frietjes, gehaald bij Toke van Eekelen in de Oudeweg, waren heerlijk.
Alleen toen ik aan iemand vertelde, dat ik de palmtakjes feitelijk had weggehaald, vertelde deze dat dan de zegening niet telde.
En ik moet toegeven dat bij elke onweersbui die over Halsteren trok ik bang was dat het bij opoe zou inslaan. Het is gelukkig niet gebeurd, maar kwam dat door die palmtakjes?
Tot de volgende Volluk,
Twan Simons.
