Het is zoals het is: Gewenning
AlgemeenVoorjaarstijd. Dat moment waarop we collectief besluiten dat het leven opnieuw begint, maar ons lichaam daar nog even niet van op de hoogte is.
De klok ging een uur vooruit. “Heerlijk, langere dagen!” riep iemand opgewekt op televisie. Die persoon slaapt vermoedelijk ook zonder problemen in een vliegtuigstoel en heeft een kind dat zich keurig aanpast aan de zomertijd. Hier thuis ging het iets minder soepel. Mijn biologische klok dacht: het is zeven uur. De echte klok gaf acht uur aan. En toen was daar de hond. Geen voorzichtig gepiep of een beleefd staartje tegen de deur. Nee, vol enthousiasme. Alsof hij persoonlijk verantwoordelijk was voor de zonsopgang. Ik kneep één oog open. “Het is nog nacht”, zei ik. De hond had daar geen boodschap aan. Dus daar gingen we, wandelen op een tijdstip waarop zelfs de vogels nog twijfelden of ze al moesten beginnen. De straat was stil, de lucht fris, en ik liep achter een dier aan dat totaal geen last had van mijn jetlag. En ergens halverwege gebeurde het. De zon brak door, niet dat laffe winterzonnetje, maar echte zon. De hond rende een rondje alsof hij dit allemaal had geregeld. Ik stond even stil en dacht: oké, dit is waarom we dit doen. Niet voor dat uur minder slaap, niet voor het gemopper, maar voor dit. Dat het weer licht wordt, dat je weer naar buiten wil. Dat je, ondanks alles, denkt: misschien trek ik het toch nog een beetje, dat leven. En morgenochtend? Dan zijn we het vast alweer gewend. Zegt de hond ook...
Ankie Stuijts