Terug in de tijd
Algemeen
Ik had besloten mezelf te trakteren op een nieuwe telefoon. In de winkel ging ik los.
Technieken die twee jaar geleden nog sciencefiction waren, designs en functies waarvan ik pas ter plekke ontdekte dat ik ze blijkbaar altijd al had gemist. Ik koop dit soort dingen het liefst fysiek. Het doosje dat wordt geopend, die onmiskenbare nieuw-geur, en het gemak waarmee iemand anders mijn gegevens overzet. Stukje service, beetje aandacht, kortom wat menselijk contact. Terwijl ik wachtte, zag ik een man binnenkomen met een oude Nokia. Zo’n telefoon die je niet hoeft te aaien maar gewoon indrukt. De man had tranen in zijn ogen. Op dat toestel stond één foto, vertelde hij. Een foto van zijn overleden vrouw. Hij wilde best een ander toestel, maar die foto MOEST mee. Dat was geen optie, dat was een voorwaarde. De jonge medewerker keek hulpeloos. Hij kende het apparaat niet eens, het was vast ouder dan zijn eigen leeftijd. Zijn werkgever wel. Die ging zichtbaar terug in de tijd, naar vóór iPhones, vóór internet in je broekzak. Hij puzzelde en probeerde en herinnerde zich. En redde de foto! De man vertrok met een nieuw toestel met ouderwetse druktoetsen en een gezicht waarop opluchting stond geschreven. Online had hij ook iets kunnen bestellen. Sneller misschien. Goedkoper misschien. Maar dan was die foto verdwenen. Ik liep even later de winkel uit met mijn hippe nieuwe telefoon. En met een besef. Dat technologie prachtig is, maar betekenis zelden digitaal. Soms zit die in een korrelige foto op een oude Nokia. En in een winkel waar iemand nog even de moeite neemt om mee terug te gaan in de tijd…
Ankie Stuijts