Camera’s en bakeliet

28-12-2024 Algemeen

HUIJBERGEN - In 1976 begon het allemaal met een balgcamera die Fred Severin, toen rijkspolitieman in Etten-Leur, van een collega kreeg bij zijn vertrek. Wat begon als een enkel apparaat op de schoorsteenmantel groeide uit tot een bijzondere verzameling van honderden camera’s.

“In die eerste camera was binnenin een prijsje geschreven: 160 gulden. Veel geld toen! Maar hij deed het nog, en dat vond ik fascinerend”, vertelt Fred. Sindsdien is hij een ware speurder geworden. Beurzen, rommelmarkten, nalatenschappen – Fred laat geen kans onbenut. “Ik liep een keer in Praag en zag daar een oude Voigtländer liggen. Ik dacht: die moet mee naar huis. Maar mijn absolute topper is de Rolleiflex waarmee mijn vader fotografeerde.” Alle camera’s waarmee Fred en zijn vader de loop van de tijd werkten staan in een speciale vitrine.

Bakeliet

Zijn vrouw Rianne, die helaas recent is overleden, deelde zijn passie, maar dan voor een ander soort nostalgie: bakeliet. “Zij struinde altijd mee over beurzen en rommelmarkten en verzamelde honderden bakelieten items, waaronder klokken, föhns, type- en rekenmachines. “Dat was onze gezamenlijke hobby, want er zijn ook veel bakelieten camera’s gemaakt. Zij zocht haar ding, en ik het mijne. Zo maakten we van elke beurs en rommelmarkt een uitje”, zegt Fred glimlachend. Toen Rianne overleed, twijfelde Fred of hij haar verzameling moest voortzetten. “Ik zag laatst een bakelieten speelgoed typemachine op een rommelmarkt. Ik twijfelde: meenemen of niet? Maar ik dacht, als Rianne hier was geweest, had ze gezegd: “koop hem!” 

Fred’s verzameling is meer dan alleen een hobby; het is een tijdmachine naar het verleden. Elk object heeft een verhaal. Hij pakt een camera met vier lenzen. “Met deze werden vroeger pasfoto’s gemaakt. Je kon er in één keer vier schieten. Fantastisch, toch? Mensen experimenteerden vroeger meer. Sommige bedrijven gingen failliet, maar dat maakt die spullen nu juist zo interessant.” De passie voor fotografie zit in Fred’s bloed. Zijn vader was amateurfotograaf, en Fred mocht als jongen al in de donkere kamer toekijken. “Ik kon net boven het aanrecht uitkomen. Mijn taak? Het bakje met de fixeer schommelen.” Die liefde heeft hij doorgegeven. “Mijn kleinkinderen zitten beiden op de kunstacademie. De een doet film en fotografie, de ander animatie. Prachtig om te zien hoe ze creatief bezig zijn.” 

Verhaal

Naast de verhalen van vroeger maakt Fred ook zijn eigen herinneringen. Hij trekt er vaak op uit om macrofoto’s te maken van de natuur, gewapend met zijn trouwe Pentax-camera. “Maar het mooist zijn de oude analoge toestellen. Ik pak er vaak een uit de kast. Je moet het gevoel hebben dat je met zo’n camera werkt. Ze moeten soepel blijven, net als herinneringen: je moet ze blijven koesteren en doorgeven.” Voor Fred is verzamelen meer dan spullen bij elkaar brengen. Het is een manier om de tijd even stil te zetten, om verhalen levend te houden, en om zijn eigen creativiteit en die van anderen te blijven voeden. “De mooiste vondsten zijn niet de duurste, maar de dingen met een verhaal. Want dat is wat echt telt: wat je bewaart, blijft bestaan.”